16/2/17

Το χρονικό μιας ηπατεκτομής



Πριν από περίπου τρεις μήνες άρχισα να έχω έναν πόνο σαν τράβηγμα στα πλευρά μου δεξιά. Δεν έδωσα σημασία γιατί νόμισα πως πονάνε οι κοιλιακοί μου από το pilates, πως είμαι πολύ πιεσμένη και κάνω κρίση άγχους. Παράλληλα άρχισα να δυσκολεύομαι με το αλκόολ, μου δημιουργούσε μια αίσθηση κράμπας ακόμα κι ένα ποτήρι κρασί. Είπα πως μεγάλωσα. Μετά σαν να μίκρυνε το στομάχι μου, χάρηκα πως θα έχανα και κανένα κιλό. Ώσπου δυο βράδια – το ένα φάγαμε σουβλάκια, το άλλο ήμασταν καλεσμένοι σε φίλους- που έφαγα πολύ, έκανα να συνέλθω από τον πόνο και τους εμετούς δυο ώρες. Πήγα σε γαστρεντερολόγο. Εκείνος με έστειλε για υπέρηχο χολής. 

Ο θησαυρός πάντως δεν κρυβόταν στην χολή, αλλά λίγο πιο δίπλα. Ο υπέρηχος «είδε» έναν τεράστιο όγκο 10*10 εκατοστά που δεν μπορούσε να προσδιορίσει ούτε τη θέση, ούτε την υφή του. Επείγουσα αξονική, τρεις άυπνες νύχτες, και το αποτέλεσμα δείχνει κάτι καλόηθες: αιμαγγείωμα στο συκώτι, που κρέμεται και πιέζει το στομάχι μου. Τώρα αυτό στον μέσο επαγγελματία υγείας ακούγεται καλό. Τα αιμαγγειώματα στο συκώτι συνήθως δεν τα πειράζουμε, είναι άκακα, όλα καλά.

Το επόμενο πρωί στον Ευαγγελισμό ήρθε το πρώτο χαστούκι. Ο χειρουργός είπε πως πρόκειται για "γιγαντιαίο αιμαγγείωμα", με προειδοποίησε πως αν αυτό σπάσει θα πεθάνω, και θεώρησε πως έπρεπε να μπω άμεσα για εγχείρηση, μια εγχείρηση δύσκολη και απαιτητική με πολύ μεγάλη πιθανότητα αιμορραγίας. Εγώ, επέλεξα εκείνο το βράδυ να πάω να παρουσιάσω το Σχέδιο στα Άσπρα Σπίτια. 

Γυρίζοντας είδα πολλούς χειρουργούς, πήγα την Πέμπτη να παρουσιάσω το Σχέδιο στη Θεσσαλονίκη, αλλά ήταν σαφές πια πως ο χρόνος στένευε. Όλοι ήταν σύμφωνοι σε αυτό- πράγμα σπάνιο για γιατρούς κανένας δεν είχε διαφορετική γνώμη- η λύση ήταν μία: εγχείρηση άμεση. Την Παρασκευή, γυρίζοντας από Σαλόνικα, ακύρωσα όλες τις παρουσιάσεις του βιβλίου για τον μήνα Φλεβάρη και πήρα την απόφαση να κάνω το χειρουργείο στο Αττικό. Κατά πρώτο λόγο ο διευθυντής της Δ’ χειρουργικής εκεί είναι ένας από τους σημαντικότερους χειρουργούς ήπατος στην Ευρώπη. Κατά δεύτερο λόγο, αν πήγαινα σε ιδιωτικό νοσοκομείο τα λεφτά ήταν τόσα που θα έπρεπε εκτός από το συκώτι να τους αφήσω και το νεφρό μου· για προκαταβολή. 

Μπήκα την Τετάρτη στο χειρουργείο, όλα πήγαν εξαιρετικά – μου αφαίρεσαν και τη χολή γιατί το τέρας είχε κολλήσει επάνω της. Και ξύπνησα με τον φριχτότερο πόνο που έχει ποτέ νιώσει άνθρωπος. Τρία τέταρτα της ώρας μετά, μου βάλαν αντλία μορφίνης. Οι πόνοι δεν μαλάκωναν, κι εγώ ήμουν ένα σώμα με σωλήνες που έβγαιναν από παντού- ρινοκαθετήρας, μάσκα οξυγόνου, κεντρική φλέβα στο λαιμό, αντλία μορφίνης, δύο στατό με ορούς, παροχέτευση από την πληγή και καθετήρας. Η πρώτη μέρα πέρασε με πολλές παραισθήσεις από την μορφίνη. Τη δεύτερη νύχτα η μορφίνη μου έκανε βαριές παρενέργειες, με ανακούφισαν με οξυγόνο κι έμεινα χωρίς αναλγησία ως το βράδυ, οπότε και με άρχισαν οπιούχα από τη φλέβα. Βγήκα την Κυριακή. 

Εννιά μέρες μετά είμαι δυο νύχτες καθαρή από οποιαδήποτε μορφή οπιούχου, άυπνη, με πυρετό, δεν μπορώ ακόμα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Αλλά ο πόνος είναι πια ανεκτός. 

Θα σας πω πρώτα τα καλά του δημόσιου νοσοκομείου: 

1) Ο καλύτερος γιατρός, που τελείωσε μια εγχείρηση που τυπικά παίρνει 3-4 ώρες στις 2, λες κι έκανε περίπατο. 

2) Δεν χρειάστηκα ούτε μία φιάλη αίμα.

3) Οι ειδικευόμενοι ήταν όλοι αποτελεσματικοί, και κάποιοι ως και συμπαθητικοί. 

Θα σας πω τα κακά του δημόσιου νοσοκομείου:

1) Δύο νοσοκόμοι στη βάρδια όλης της Δ’ χειρουργικής. Προλάβαιναν να κάνουν μόνο νοσηλεία, όλα τα άλλα τα κάνουν οι οικείοι σου. Στη δική μου περίπτωση σήμαινε 24 ώρες το 24ωρο κάποιος κοντά μου. Αν τους ζητούσες παυσίπονο, περίμενες δίωρο. Αν σου έβγαινε ο καθετήρας, άστο καλύτερα

2) Ο αναισθησιολόγος βρήκε χρόνο να μου βγάλει την αντλία 12 ώρες μετά. Έμεινα 12 ώρες με τους πόνους της ηπατεκτομής ακάλυπτη.

3) Με κινητοποίησαν μόνοι τους οι συγγενείς μου.

4) Ο φυσιοθεραπευτής μού συνέστησε για τη βραχνάδα που μου άφησε η αναισθησία «να κάτσω στην άκρη του κρεβατιού και να βήξω». Όποιος έχει κάνει παρόμοια εγχείρηση ξέρει πως τη δεύτερη μέρα μετά από το χειρουργείο κάθε μια λέξη αυτής της πρότασης είναι γελοία. 

5) Έμεινα με τα ίδια σεντόνια έξι μέρες. 

6) Ράντζα, πολλά ράντζα, σε όλον τον διάδρομο. Όποιος δεν είχε χειρουργηθεί, δεν έβλεπε δωμάτιο, τον θεό να είχε μπάρμπα. 

7) Η τομή μου δεν είναι ακριβώς μικρή, και δεν είναι ακριβώς τακτοποιημένη. Φαντάζομαι πως σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο θα το φρόντιζαν περισσότερο. 


Οι οικείοι μου τραβήξαν ένα ατελείωτο λούκι κι ακόμα τραβάνε γιατί δεν σηκώνομαι μόνη μου από το κρεβάτι. Τα παιδιά μου σοκαρίστηκαν πολύ- και από την απουσία, αλλά και από την κατάσταση στην οποία γύρισα. Ελπίζω να ξεχάσουν. Εγώ είμαι στα όρια της αντοχής μου. Αλλά έμαθα κάτι σημαντικό: πως όλα και όλοι μπορούν και χωρίς εμένα. Ακόμα και τα παιδιά. 

Είναι μεγάλο μάθημα να μην μπορείς να ορίσεις το κορμί σου, να βασίζεσαι σε κάποιον άλλον για την κάθε σου κίνηση, να σέρνεσαι από τον πόνο που δεν μπορεί να τον ανακουφίσει τίποτα. Είναι και μεγάλη ξεφτίλα. Είναι κι ένας τρόπος να μάθεις να αυτοπροσδιορίζεσαι πέρα από την αρτιμέλεια. Αλλά αυτά θα κατασταλάξουν μέσα μου εν καιρώ. Τώρα μπορώ να λέω μόνο ευχαριστώ σε όλους όσους μου στάθηκαν κι ακόμα ταλαιπωρούνται πολύ για χάρη μου. Και να εύχομαι σε μία εβδομάδα να είμαι όντως στα πόδια μου.  

Κι όλα αυτά, για μια βαρυστομαχιά.



Υ.Γ. 42 Δεν διαβάζω τίποτα ακόμα. Ό,τι αναρτήσεις θα ανέβουν θα είναι από τα βιβλία που διάβασα Π.Η.



5/2/17

Ραδιοφωνικό Διαβάζοντας





Κλήρωση! Και εκπομπή! Μόλις τρίτη εκπομπή της χρονιάς για το ραδιοφωνικό Διαβάζοντας [προβλέπονται κι άλλες απουσίες]. Καλεσμένη μας σήμερα η σπουδαία μεταφράστρια από τα Ολλανδικά Ynn Baltas-Van Dijck.


Κληρώνουμε 3 αντίτυπα "Bonita Avenue" του Peter Buwalda, μετ. Ινώ Μπαλτά Βαν-Ντάικ, ευγενική προσφορά από τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Για να λάβετε μέρος στην κλήρωση πατήστε "Μου αρέσει" ή "Ουάου" και κοινοποιήστε ή/και σχολιάστε στο ποστ της εκπομπής στο φβ ή απλά αφήστε ένα σχόλιο εδώ από κάτω. Η κλήρωση θα γίνει on air γύρω στις 7:50 μ.μ.


Μη μας χάσετε, σήμερα 6-8μ.μ. πάντα στον www.amagi.gr.


Όλες οι παλιότερες εκπομπές μας είναι εδώ:

https://www.mixcloud.com/katerinamalakate/


2/2/17

"Ζούσαμε πάντα σ' ένα κάστρο", Shirley Jackson



Αν κανείς ξεκινήσει να διαβάζει κριτικές για το «Ζούσαμε πάντα σ' ένα κάστρο», σίγουρα θα σκοντάψει στο χαρακτηρισμό «γοτθικό μυθιστόρημα» ή έστω στο «μυθιστόρημα τρόμου». Αν και η Shirley Jackson- που γεννήθηκε το 1916 και πέθανε το 1965- θεωρείται μετρ του είδους, εγώ πιστεύω πως το βιβλίο αδικείται αν κατηγοριοποιηθεί μόνον έτσι. 

Το «Ζούσαμε πάντα σ ένα κάστρο» είναι ένα βιβλίο για τη διαφορετικότητα, την ανικανότητα να λειτουργήσεις σε έναν κόσμο που δεν σε αποδέχεται, την ψυχική αποξένωση από τους άλλους, την τρέλα και την αγοραφοβία. Είναι μια κραυγή για βοήθεια και ταυτόχρονα μια έκκληση για ανοχή. 

Δυο αδελφές, η Κόνστανς και η Μέρικατ Μπλάκγουντ, ζουν μαζί με τον ανάπηρο θείο τους σε ένα παλιό αρχοντικό. Έξι χρόνια πριν, η υπόλοιπη τους οικογένεια ξεκληρίστηκε γιατί κάποιος έβαλε αρσενικό στη ζάχαρη. Η Κόνστανς δεν τρώει ζάχαρη, η Μέρικατ ήταν τιμωρημένη στο δωμάτιο της «να κοιμηθεί χωρίς να φάει βραδινό» και ο θείος τους έβαλε μικρή ποσότητα κι έμεινε μισερός. Η Κόνστανς κατηγορήθηκε για τους φόνους, αλλά αθωώθηκε. Έκτοτε οι τρεις τους ζουν απομονωμένοι από το υπόλοιπο χωριό, μόνο η 18χρονη Μέρικατ πηγαίνει μια φορά την εβδομάδα εκεί για προμήθειες. Τα παιδιά, αλλά και οι μεγάλοι, την κοροϊδεύουν. Οι ισορροπίες θα ανατραπούν όταν θα εμφανιστεί ο ξάδελφος Τσαρλς, θα γοητεύσει την 28χρονη Κόνστανς και θα εξαγριώσει τη «χαζούλα Μέρικατ». 

Οι χαρακτήρες των δύο κοριτσιών είναι αριστοτεχνικά κεντημένοι. Η Τζάκσον καταφέρνει να μιλήσει για όλους αυτούς τους ανθρώπους που νιώθουν αποκομμένοι από τους άλλους, δείχνει την ψυχολογία του πλήθους και της αγέλης, την ανικανότητα της κοινωνίας να ανεχτεί αυτόν που διαφέρει. Οι μικρές λεπτομέρειες είναι που δίνουν στο βιβλίο την ατμόσφαιρα: το παλιό αρχοντικό, οι εμμονές της Μέρικατ, τα σερβίτσια, τα φαγητά. Η συγγραφέας δείχνει να έχει εμμονή με το φαγητό και το θάνατο. 

Το «Ζούσαμε πάντα σ’ ένα κάστρο» είναι ένα βιβλίο τρόμου μόνο στο βαθμό που μας τρομάζει η ανθρώπινη φύση. Στην πραγματικότητα είναι ένα βιβλίο διερεύνησης, μια ιστορία για το πώς αντιδρά ο καθένας όταν νιώθει πώς δεν ανήκει πουθενά. Και στο τέλος μόνον, βρίσκει, με όποιον τρόπο, την δική του γωνιά στον κόσμο. 

Ομολογώ πως δεν ήξερα την Shirley Jackson, αν και σχεδόν όλα τα σύγχρονα μυθιστορήματα που μιλούν για στοιχειωμένα σπίτια έχουν ως αρχέτυπο το δικό της, The Haunting of Hill House. Πιθανότατα με τη φόρα που πήρα με τις ιστορίες τρόμου, ήρθε η ώρα να το διαβάσω κι αυτό. 



                                                                                        Κατερίνα Μαλακατέ



"Ζούσαμε πάντα σ' ένα κάστρο", Shirley Jackson, μετ. Βάσια Τζανακάρη, εκδ. Μεταίχμιο, 2016, σελ. 245

30/1/17

“Bonita Avenue”, Peter Buwalda



Tο Bonita Avenue έκανε μεγάλη αίσθηση στην Ολλανδία μόλις κυκλοφόρησε. Όταν μεταφράστηκε στα Αγγλικά, υπήρξε για το βιβλίο μεγάλος ενθουσιασμός. Στην Ελλάδα πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Κακώς. Πρόκειται για μια family saga επικών διαστάσεων, με μεγάλες δόσεις χιούμορ και εμπνευσμένη αφήγηση. Ο συγγραφέας, Peter Buwalda, είναι Ολλανδικής καταγωγής αλλά γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1971, και πριν από αυτό, που είναι το πρώτο του μυθιστόρημα, είχε ασχοληθεί ενεργά με τη γραφή ως δημοσιογράφος και επιμελητής. Το Bonita Avenue ήταν για δυο χρόνια στην κορυφή των Ολλανδικών best seller κι έχει ήδη μεταφραστεί σε επτά γλώσσες.

Κεντρικός ήρωας είναι ο Σιμ Σιχέριες, ένας χαρισματικός μαθηματικός, πρύτανης Πανεπιστήμιου, που ζει με τις κόρες του Τζόνι και Τζάνις και τη δεύτερη γυναίκα του Τίνεκε στη Bonita Avenue στην Καλιφόρνια. Αφηγητής της ιστορίας - ως επί το πλείστον- ο αγαπημένος της πανέμορφης Τζόνι, ο Άαρον, ένας φαλακρός νεαρός φοιτητής φωτογραφίας, που έχει το ίδιο χόμπι με τον πατέρα της, το τζούντο. Η οικογένεια του Σιχέριες μοιάζει ιδανική. Όπως αποδεικνύεται όμως, τα φαινόμενα απατούν. Ο Σιμ έγινε καθηγητής μαθηματικών πολύ αργά, ενώ πριν ήταν δάσκαλος τζούντο, παντρεμένος με μια αλκοολική, κι είχε ένα αγοράκι εξαιρετικά προβληματικό. Όταν παντρεύτηκε την Τίνεκε ξέχασε και παράτησε τον γιο του, ανέλαβε τις δύο κόρες της σαν να ήταν δικές του, και πορεύτηκε έτσι. 

Όλα διαταράσσονται όταν ο Σιμ, που είναι υποψήφιος για υπουργός παιδείας, ανακαλύπτει όσο χαζεύει πορνοσάιτ, πως η κόρη του η Τζόνι έχει μια πολύ επιτυχημένη τέτοια ιστοσελίδα, όπου με συνένοχο τον Άαρον- που τραβάει τις φωτογραφίες- επιδεικνύει τα γεννητικά της όργανα. Ο κόσμος του Σιμ καταρρέει, ο παραβατικός γιος του τον εκβιάζει, καταλαβαίνουμε πως ο αφηγητής μας Άαρον έχει σχιζοφρενικά επεισόδια, η πλοκή γίνεται χαώδης και προκλητική. 

Ένα από τα βασικά ατού του βιβλίου είναι όχι τόσο η πλοκή του, όσο ο χειρισμός της. Ο Buwalda ξέρει καλά να διαχειρίζεται τους ήρωες του και τις κορυφώσεις της ιστορίας, κι αυτό για πρωτοεμφανιζόμενο είναι σχεδόν πρωτόγνωρο. Κατά τη προσφιλή τακτική των συγγραφέων της χώρας του, είναι υπεραναλυτικός και φτάνει τις λεπτομέρειες κάθε χαρακτήρα και κάθε περιγραφής στα άκρα. Παραδόξως όμως δεν σε κουράζει, ούτε σε κάνει να αγανακτείς, αντιθέτως, σε βάζει βαθιά στη ζωή των ηρώων του και πετυχαίνει την ταύτιση, ενώ εδώ που τα λέμε κανένας τους δεν είναι ιδιαιτέρως συμπαθής. 

Το Bonita Avenue μιλά για θέματα της εποχής, για τη δομή της οικογένειας, τους δεσμούς μέσα σε αυτή, την σκοτεινή πλευρά του ίντερνετ, για ανθρώπους χαρισματικούς κι άλλους όχι και τόσο. Οι ήρωες του είναι προκλητικοί, κάποιες στιγμές – τις πιο χιουμοριστικές- σχεδόν εξωπραγματικοί. Κι ο Σιμ Σιχέριες ένας από τους πιο απρόβλεπτους κεντρικούς χαρακτήρες μυθιστορήματος που ξέρω.

Αν έτσι είναι τα πρωτόλεια, τότε μερικοί από εμάς που γράφουμε πρέπει να πάμε να κρυφτούμε στη γωνιά μας. Ελπίζω πως και τα επόμενα βιβλία του Buwalda θα σταθούν στο ύψος του Bonita Avenue, και θα δικαιολογήσουν την πρόθεσή μου να τα διαβάσω. Ίσως έτσι τον εκτιμήσουμε και στην Ελλάδα. 



“Bonita Avenue”, Peter Buwalda, μετ. Ινώ Βαν-Ντάικ Μπαλτά, εκδ. Αλεξάνδρεια, 2016. σελ.555

18/1/17

"Η Ώρα του Αστεριού", Clarice Lispector



Με την ιστορία αυτή θα ευαισθητοποιηθώ, και ξέρω καλά πως κάθε μέρα είναι κλεμένη από το θάνατο. Δεν είμαι διανοοούμενος, γράφω με το σώμα. Κι αυτό που γράφω είναι υγρή ομίχλη. Οι λέξεις είναι ήχοι μεταγγισμένοι από σκιές που διασταυρώνονται ανόμοιες, σταλακτίτες, δαντέλα, μετουσιωμένη μουσική εκκλησιαστικού οργάνου. Σχεδόν δεν τολμώ να κραυγάσω λέξεις σ’ αυτό το παλλόμενο πλούσιο δίχτυ, το νοσηρό και σκοτεινό που έχει για αντίστιξη το τραχύ μπάσο του πόνου. Allegro con brio. Θα προσπαθήσω να βγάλω από το κάρβουνο χρυσάφι. Ξέρω πως αναβάλλω την ιστορία και πως παίζω μπάλα δίχως μπάλα. Το γεγονός είναι πράξη; Ορκίζομαι πως αυτό το βιβλίο είναι φτιαγμένο δίχως λέξεις. Είναι βουβή φωτογραφία. Το βιβλίο αυτό είναι σιωπή. Το βιβλίο αυτό είναι ερώτημα. 

Έτσι μας συστήνεται ο ανώνυμος αφηγητής-συγγραφέας της Ώρας τους Αστεριού της Κλαρίσε Λισπέκτορ, για να μας πει πώς επινόησε τη Μακκαμπέα, ένα πλάσμα τελείως αδιάφορο. Η Μακκαμπέα είναι ένα κορίτσι ορφανό, υποσιτισμένο – τρώει μόνο χοτ ντογκ, ενίοτε και κανένα σάντουιτς με μορταδέλα- και πίνει κόκα κόλα. Ζει μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σε ένα δωμάτιο, και ακούει το «ράδιο-ρολόι». Δεν την ενδιαφέρει τίποτα, δεν ξέρει τίποτα, δεν απολαμβάνει τίποτα. Νιώθει όμως λαγνεία. Και πόθο για τον λιμοκοντόρο «φίλο» της, τον Ολίμπικο, που την παρατά για μια άλλα, τροφαντή άσχημη. Η Μακκαμπέα, είναι άσχημη, δίχως στον ήλιο μοίρα. Ο Ολίμπικο, επειδή είναι άντρας, μπορεί κάποτε κάτι να κάνει με τη ζωή του. Αυτή όχι.

Η γραφή της Λισπέκτορ, που με είχε γοητεύσει στο Κοντά στην Άγρια Καρδιά, στην Ώρα του Αστεριού, απογειώνεται. Η συγγραφέας, στο τελευταίο της μυθιστόρημα πριν πεθάνει, μοιάζει πια να μην ενδιαφέρεται για καμία λογοτεχνική σύμβαση, να έχει αποδεσμευτεί ακόμα κι από την ίδια την ιστορία. Τη νοιάζουν οι λέξεις και τα αισθήματα, και η ροή των σκέψεων. Δεν την νοιάζει καν αν η Μακκαμπέα θα ζήσει ή θα πεθάνει. Δεν την ενθουσιάζουν οι περιγραφές, ούτε η δικαίωση της ηρωίδας της. Η Ώρα του Αστεριού είναι μόνο λέξεις, βαλμένες η μία δίπλα στην άλλη, καταδικασμένες να ασκήσουν ακραία γοητεία στον αναγνώστη. 

Η Κλαρίσε Λισπέκτορ ήταν μια ιδιότυπη περίπτωση συγγραφέα. Στη Βραζιλία λατρεύτηκε σαν θεά, υπάρχει ακόμα κι άγαλμά της, αν και έφτασε εκεί μωρό από την Ουκρανία κι έζησε μεγάλες περιόδους στο εξωτερικό λόγω του διπλωματη συζύγου της. Ήταν πανέμορφη, κι ισχυριζόταν πως δεν άνοιξε πότε ούτε ένα βιβλίο, πως το συγγραφικό ταλέντο της ήταν πηγαίο. Χάθηκε νωρίς από καρκίνο, αλλά οι εντυπώσεις όλων ήταν έτσι κι αλλιώς πως πρόκειται για ένα πλάσμα εξωπραγματικό. Ο μύθος της, βοηθά τον αναγνώστη να την ανακαλύψει, σε όποια χώρα κι αν μεταφράζεται. Αλλά αυτό που τον κάνει να διαβάζει ξανά και ξανά τα βιβλία της, είναι η ίδια η γραφή της που είναι μοναδική· αδύνατον να την αντιγράψεις ή να την αγνοήσεις.



                                                                                       Κατερίνα Μαλακατέ




"Η Ώρα του Αστεριού", Κλαρίσε Λισπέκτορ, μετ. Μάριος Χατζηπροκοπίου, εκδ. Αντίποδες, , σελ. 146












15/1/17

Ραδιοφωνικό Διαβάζοντας 6-8μ.μ. στον www.amagi.gr




Καλημέρα, καλημέρα! Κλήρωση! Και εκπομπή! Στο ραδιοφωνικό Διαβάζοντας σήμερα θα έχουμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε τον καθηγητή κο Γιώργο Μαυρογορδάτο. Θα μιλήσουμε για το 1915: Ο Εθνικός Διχασμός

Κληρώνουμε 2 αντίτυπα του βιβλίου, ευγενική προσφορά από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ - PATAKIS PUBLICATIONS. Για να λάβετε μέρος στην κλήρωση πρέπει να πατήσετε "Μου αρέσει" και να κοινοποιήσετε ή/και σχολιάσετε το ποστ στο γκρουπ της εκπομπής ή απλά να αφήσετε ένα σχόλιο εδώ από κάτω ως τις 7:45 σήμερα. Η κλήρωση γίνεται στις 7:50 on air.

Μη μας χάσετε, σήμερα 15/1/2017 6-8μ.μ. πάντα στον www.amagi.gr.


Η προηγούμενη εκπομπή μας με την Αναγνωστική Ανασκόπηση του 2016 είναι εδώ:


Όλες οι παλαιότερες εκπομπές βρίσκονται εδώ:

https://www.mixcloud.com/katerinamalakate/