17/5/12

"Oblivion", David Foster Wallace





"The heir apparent to Thomas Pynchon*", λέει η κριτική των Times στο πίσω μέρος του paperback που έχω στα χέρια μου. Κι αν και οι γνώσεις μου για τον Pynchon είναι πολύ περιορισμένες, μιας και οι πρόσφατες προσπάθειες μου με το «Ουράνιο τόξο της βαρύτητας» δεν ξεπέρασαν ποτέ την 50η σελίδα, νιώθω πως ο κριτικός των Times έχει τα  δίκια του. Μιλάμε κι εδώ για μια γραφή δύσκολη και συνειρμική, που καθώς προχωρά βυθίζεται στις λεπτομέρειες, με μια αίσθηση σπιράλ που μαζεύεται αντί να απλώνεται για να φτάσεις στο κέντρο, ένα κέντρο που δεν είναι σχεδόν ποτέ το αναμενόμενο.
Στις ιστορίες που περικλείονται στο “Oblivion” ξεπηδούν θέματα όπως η ζωή και ο θάνατος, οι βασικοί φόβοι και οι προσποιήσεις, το ψέμα στον ίδιο μας τον εαυτό για να αντέξει.

 Η πρώτη ιστορία «Mr. Squishy» είναι ένα στριφνό σε πολλά σημεία κείμενο γεμάτο τεχνικές λεπτομέρειες, αφορά σε ένα γκρουπ «δοκιμαστών» για καινούργια προϊόντα  που δοκιμάζει ένα σνακ σοκολάτας και τον μεσολαβητή της διαφημιστικής εταιρείας. Ταυτόχρονα, μια σκοτεινή φιγούρα προσπαθεί να αναρριχηθεί με βεντούζες στο κτίριο.

Στο «The soul is not a Smithy», ένα παιδί που ξέρει πολύ καλά να ονειροπολεί, μας εξηγεί πως μέσα από το χάζι στο παράθυρο εν ώρα μαθήματος, όπου εκτυλίσσονταν ένα σωρό ιστορίες, κατάφερε να καταλήξει όμηρος του καθηγητή του που παθαίνει ένα μικρό ψυχωτικό επεισόδιο.

Στο φρικιαστικό «Incarnations of burnt children» ένα νήπιο καίγεται με νερό από την κατσαρόλα κι οι γονείς του προσπαθούν να το βοηθήσουν.

Στο «Another Pioneer» ένα χαρισματικό παιδί γεννιέται σε μια άγρια φυλή. Στην αρχή η φυλή το βάζει σε ένα βάθρο και το ρωτά κι έτσι προοδεύουν όλοι μαζί. Μέχρι το παιδί να φτάσει στην έκρηξη της ήβης και να συνειδητοποιήσει πιο βαθιά πράγματα.

Το «Good old neon» είναι ο μονόλογος στον ψυχαναλυτή του ενός ανθρώπου που πιστεύει πως είναι μια απάτη, πως όλα στη ζωή του γίνονται για να καταφέρει να πείσει τους άλλους πως είναι καλός. Και το χειρότερο, πως συνήθως τα καταφέρνει.

Στο “Philosophy and the mirror of nature” ο αφηγητής μας εξηγεί πως δυο πλαστικές εγχειρίσεις άφησαν τη μάνα μου με μια έκφραση συνεχούς παγωμένου τρόμου στο πρόσωπο.

Το “Oblivion”  αφορά σε έναν υπέρ το δέον αναλυτικό αφηγητή που μπαίνει σε ένα καυγά με την επί χρόνια γυναίκα του. Αυτή ισχυρίζεται πως ροχαλίζει, αυτός πως εκείνη το φαντάζεται όσο κοιμάται, ενώ ο ίδιος δεν έχει καταφέρει ακόμα να κοιμηθεί.

Και τέλος «The suffering channel”, όπου ένας δημοσιογράφος σε ένα περιοδικό στυλ, ανακαλύπτει έναν τύπο που μπορεί με τα σκατά του να φτιάχνει έργα τέχνης. Και την πεινασμένη για δημοσιότητα γυναίκα του.

Δεν θα προσποιηθώ πως το ταξίδι στις ιστορίες του Wallace ήταν εύκολο. Το βράδυ που διάβασα την ιστορία με το νήπιο δεν κατάφερα να κοιμηθώ, συχνά θυσίασα το πρωινό μου γράψιμο για να διαβάσω την ώρα που έχω περισσότερη διαύγεια. Ούτε θα πω πως μου άρεσαν όλες. Η πρώτη ας πούμε με άφησε με μια γλυφή αίσθηση, σα να μου υποσχέθηκαν νερό κι έπειτα να με έκλεψαν και να με άφησαν διψασμένη. Όμως ο David Foster Wallace κατάφερε να μπει με ένα μόνο βιβλίο στο πάνθεο των συγγραφέων που με σημάδεψαν.


* Πώς ένας πεθαμένος είναι ο κληρονόμος ενός ζωντανού είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.  Και μια ειρωνεία αντάξια και των δύο τους.

"Oblivion", David Foster Wallace, Abacus, 2004, pg.329


Υ.Γ. Στα ελληνικά μεταφράστηκε "Αμερικάνικη Λήθη", το αμερικάνικο του πράγματος ειλικρινά αδυνατώ να το κατανοήσω....
  

9 σχόλια:

  1. Ωραία σύμπτωση! Πρόκειται για το βιβλίο (που αν όλα πάνε καλά) θα παρουσιάσω αύριο!!!Καλό σου βράδυ Κατερίνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραία όντως! Ανυπομονώ για την ανάρτησή σου....

      Διαγραφή
  2. "good old neon" , "the soul is not a smithy", "Incarnations of burnt children". Και μόνο αυτά τα τρία μού φτάνουν για να καταλάβω πόσο σπουδαίος συγγραφέας είναι ο D.F.W.! Σπειροειδής,ιλιγγιώδης και καλειδοσκοπική γραφή που ωστόσο δε χάνει την συναισθηματική υγρασία της,την πυρακτωμένη της εγγύτητα. Διαβλέπεις μεν την κατασκευαστική τόλμη,αντιλαμβάνεσαι ότι γράφει σ'ένα βαθμό "εγκεφαλικά",ενσωματώνοντας επαγγελματικές αργκό,τεχνικούς κι επιστημονικούς όρους,παίζοντας επιδέξια με τις προσδοκίες του αναγνώστη,θολώνοντας ποικιλοτρόπως το κάτοπτρο της αφήγησης,αλλά κάπως το καταφέρνει και σε πιάνει απ'το λαιμό ο άτιμος! Δηλαδή,εκεί που κάποιος άλλος τσαλαβουτάει στις δροσερές λιμνούλες του μεταμοντερνισμού,αυτός θα βουτήξει μέσα βίαια και θα σου ανασύρει τέρατα και πτώματα! Πραγματική ΕΜΠΕΙΡΙΑ η ανάγνωσή του. Θα το διακινδυνεύσω λοιπόν: σύγχρονος κλασικός!

    Α,τσίμπα κι αυτό:
    http://youtu.be/CxxRIEsHFHc
    (μην το ακούσεις όμως νυχτιάτικα κι έχουμε δεύτερη αϋπνία σερί...)

    ΥΓ. Πολλές αμφιβολίες για την ελληνική του μετάφραση,αλλά ας το αφήσω προς το παρόν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σύγχρονος κλασικός, μάλλον θα πρέπει να διαβάσω κι άλλα βιβλία του για να πω την γνώμη μου ως προς αυτό. Αλλά η λήθη ήταν εξαιρετική, βιβλίο μιας διαφορετικής κλάσης.

      Υ.Γ. Το βιντεάκι θα ακολουθήσω την συμβουλή σου και θα το δω το πρωί...

      Διαγραφή
    2. Έκανα το λάθος και το άκουσα. Ανατρίχιασα πάλι. Έλεος.

      Διαγραφή
  3. Φαντάζομαι ότι για έναν γονιό θα είναι φριχτό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είναι ο χειρότερος μου εφιάλτης, κάθε φορά που το διαβάζω (και το έκανα πολλές....) είναι σα να το ζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γιάννης17/12/16, 6:07 μ.μ.

    Αγαπημένο βιβλίο, ειδικά το "good old neon" είναι εξαιρετικό. Το είχα αγοράσει από το amazon -νεανικές αμαρτίες- και οι σελίδες του πλέον μετά βίας στέκονται. Το burning Child όντως ανατριχιαστικό, λόγω μεγέθους ήταν η πρώτη ιστορία που διάβασα, Το παράπονο μου είναι πως παρ' όλο τη μικρή βιβλιογραφία και την μεγάλη αναγνώριση δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. (Ειδικότερα για το Infite Jest και το Consider the Lobster)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και αυτά που έχουν μεταφραστεί στα Ελληνικά είναι εξαντλημένα. Δράμα. Σου απάντησα για την μετάφραση του Infinite jest στο σχόλιο σου στην Σκούπα και το Σύστημα

      Διαγραφή