21/10/12

"Ιστορίες του Χαλ", Γιώργος Μητάς





Σε γενικές γραμμές η βαριά και ρουστίκ γραφή του Γιώργου Μητά στις «Ιστορίες του Χαλ» δεν είναι my cup of tea,  ταίριαξε όμως με την ξαφνική αλλαγή του καιρού και με συντρόφεψε καλά στη μουντάδα μου. Τα τρία κείμενα – εκτεταμένα διηγήματα θα τα έλεγε κανείς- έχουν κοινό παρανομαστή την κρύα πόλη στο λιμάνι του Χαλ. Οι πρωταγωνιστές των ιστοριών, άνθρωποι βαθιά μοναχικοί, σπάνε με κάποιο τρόπο το κουκούλι της μοναξιάς τους, αλλά χωρίς στην ουσία αυτή να πάψει να τους ορίζει.

Στην πρώτη- και δική μου πιο αγαπημένη- ιστορία, μια γριά Αγγλίδα κυρία που ζει χρόνια μόνη δίχως καν μια φίλη, βρίσκει το σώμα της να την εγκαταλείπει και αισθάνεται ακόμα περισσότερο την μοναξιά της υπό το φάσμα της ανημποριάς. Στη δεύτερη- και για μένα πιο αδύναμη- ένας μοναχικός έλληνας φοιτητής γνωρίζει έναν νεαρό Άγγλο τυφλό πρωτοετή. Και στην Τρίτη, ο Αζίζ, τούρκος φοιτητής αναγκάζεται να συγκατοικήσει με έναν τεράστιο αλλά αγαθό γίγαντα, έναν παλαίμαχο της ζωής.

Δεν είμαι σίγουρη αν η γραφή του Μητά κομίζει γλαύκα∙ φέρει σίγουρα θύμισες από την παράδοση της ελληνικής πεζογραφίας, που αγαπά τις περιγραφές, τις στολισμένες και περίτεχνες εκφράσεις, κάποτε και τις περικοκλάδες. Όμως ο συγγραφέας έχει την ικανότητα να δημιουργεί ατμόσφαιρα, ιστορίες γεμάτες ομίχλες και υπαινιγμούς- μερικές φορές τόσους ώστε να αναγκαστείς να γυρίσεις πίσω μια δυο σελίδες για να ξαναβρείς το νήμα της αφήγησης. Και το βιβλιαράκι αυτό είναι καλή συντροφιά, ειδικά ένα απόγευμα σαν το σημερινό.

"Ιστορίες του Χαλ", Γιώργος Μητάς, εκδ. Κίχλη, 2011, σελ.137

Υ.Γ. Το πολυτονικό με ενοχλεί και στα νεότερα βιβλία. Τελικά ευχάριστο μου είναι μονάχα στα παλιά βιβλία, που γράφτηκαν σε αυτό. 


2 σχόλια:

  1. Και τα καλά λόγια σχετικά με το βιβλίο αυτό συνεχίζονται... Θα πάρει τη θέση του στα προσεχώς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νομίζω πως δεν θα σε απογοητεύσει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή