2/3/17

«Τρεις ιστορίες», D.H. Lawrence





Διάβασα και ξαναδιάβασα τον Εραστή της Λαίδης Τσάτερλυ όταν ήμουν μικρή σε μια άσχημη έκδοση των εκδόσεων printa για μια κακή εφημερίδα . Από τότε, τότε που είχα αγνοήσει τον πρόλογο του Malraux που τη συνόδευε, ήξερα πως πρόκειται για ένα κείμενο δυνατό, που θα με συντροφεύει στην συγγραφική και αναγνωστική μου ζωή. Από τότε, δεν είχα διαβάσει τίποτε άλλο του Λώρενς. 

Ώσπου έπεσε στα χέρια μου το μικρό βιβλιαράκι με τα τρία διηγήματα των εκδόσεων κουκούτσι και μου ξύπνησε τη νοσταλγία. Για μια γραφή που μπορεί να αρθεί πάνω από τα ταμπού, να μείνει μακριά και ταυτόχρονα κοντά στην εποχή της. Και παρόλο που τα θέματα θα έπρεπε να μοιάζουν παρωχημένα, τόσα χρόνια μετά, ο Λώρενς πάλι δεν με απογοήτευσε. Γιατί στη λογοτεχνία το θέμα είναι τι αφηγείσαι και πώς. 

Η πρώτη από τις Τρεις Ιστορίες και δική μου αγαπημένη είναι ο Ήλιος. Μια νεαρή νευρωτική Νεουρκέζα, μαμά και σύζυγος, λαμβάνει οδηγίες από τον γιατρό της να μετακομίσει στη Μεσόγειο και να κάνει ηλιοθεραπεία. Εκεί, στην «Μεγάλη Ελλάδα» στην Ιταλία θα ανακαλύψει την χαρά του ήλιου στο κορμί της, θα κάνει χρυσαφί και το μωρό της, θα γίνει άλλος άνθρωπος, σωματικώς και σεξουαλικώς. 

Στο Ο άνδρας που αγαπούσε τα νησιά, ένας άντρας θα στήσει διαδοχικά ιδιωτικά νησιά, πρώτα με υπηρέτες και υπηκόους κι έπειτα όλο και πιο μικρά, για να ανακαλύψει πως το μόνο που γύρευε ήταν η ησυχία του.

Και στα Πράγματα, ένα ζευγάρι ιδεολόγων θα συμβιβαστεί σιγά σιγά με την ιδέα του κομφορμισμού και τη χαρά της ιδιοκτησίας. 

Αν και τώρα πια δεν θα άφηναν την Τζουλιέτ να κάνει τόσες ώρες ολόγυμνη ηλιοθεραπεία, τουλάχιστον όχι χωρίς αντιηλιακό, η φιλοσοφία του διηγήματος, ο τρόπος που η γραφή κυλάει και δεν σε αφήνει να βαρεθείς - η απλότητα και η σωματικότητα, σε κάνουν να χαμογελάς όσο διαβάζεις. Ο Λώρενς εκφράζει τις ανησυχίες μια ολόκληρης γενιάς και μιας ολόκληρης εποχής. Κι αν το καλοσκεφτούμε δεν διαφέρει πολύ ο εσωτερικός προβληματισμός της μεσαίας τάξης τότε και τώρα· ίσως μόνο στα εξωτερικά γνωρίσματα. Και στο αντιηλιακό. 



                                                                  Κατερίνα Μαλακατέ





«Τρεις ιστορίες», D.H. Lawrence, μετ. Γιώργος Λαμπράκος, εκδ. κουκούτσι, σελ. 165, 2016












Υ.Γ. 42 Η μετάφραση και το επίμετρο του Γιώργου Λαμπράκου είναι κέντημα. Και η έκδοση εξαιρετικά προσεγμένη. 



3 σχόλια:

  1. Ανώνυμος3/3/17, 2:50 π.μ.

    Κατερίνα, για τις "Ερωτευμένες Γυναίκες" ποια είναι η γνώμη σου; Δεν το έχω πιάσει, αποθαρρυμένος από την εμπειρία της Λαίδης Τσάτερλι που με απογοήτευσε αναγνωστικά- μπορεί και να ευθύνεται η μετάφραση- , ωστόσο πολλοί ισχυρίζονται πως πρόκειται για αριστούργημα και το καλύτερο έργο του συγγραφέα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάντως νομίζω πως στα Αγγλικά μπορείς άνετα να διαβάσεις την Τσάτερλυ για να δεις αν σου ταιριάζει. Αν δεν, δεν έγινε και τίποτα.

      Διαγραφή